Vrijdag was ik samen met mijn moeder en Arno afgereisd naar Clermont-Ferrand. Een rechtstreekse vlucht van ongeveer 1 uur en een kwartier.
Toen we onze bagage hadden namen we snel een taxi om Rudy nog te kunnen zien hoogspringen. Rudy had wat punten laten liggen bij de 60m en ver (7.17 en 7.12), maar had goed kogel gestoten (14.22), Daar kwam nog een 1.89 hoog achteraan, dus hij was tevreden.
De volgende dag moest ik zelf aan de bak. De warming-up voor de horden ging goed, alhoewel ik wat stijfheid voelde in mijn bovenbeen. Tijdens het hordenlopen/sprinten had ik er geen last van dus dacht ik dat het niet zo serieus was.
De horden ging wel aardig. Ik maakte eerst een valse start en dus moest ik blijven zitten bij de tweede start. Het gevolg was een dramatische start waar ik zeker een tiende heb verloren. Uiteindelijk liep ik 8.52 waar ik na mijn griep etc eigenlijk best tevreden mee was.
Toen kwam hoogspringen. Ik voelde dast mijn lichaam niet lekker mee wilde werken en dat bleek ook wel uit het resultaat: 1.66, een Laurien-onwaardige hoogte. Mijn bovenbeen werd steeds iets stijver en dat voelde ik ook tijdens het kogelstoten. Ook 14.51 was niet goed en kwam door mijn onwillige lichaam. Toch nog ingewerkt voor ver. Het sprinten ging pijnvrij, maar afzetten kon ik niet goed. Toen heb ik aan Arno aangegeven dat ik geen risico wilde nemen om ernstig geblesseerd te raken en ben ik uit de wedstrijd gestapt.
Voor mij een pijnlijke keuze, want ik wilde zo graag een meerkamp afmaken.
Rudy deed het wel goed: met een PR op horden (8.34) en een goed resultaat met polsstok (5.20) liep hij een redelijke 1000 in 2.48.66 en scoorde hij 5762 punten wat waarschijnlijk wel genoeg is voor de EK indoor.
Zondag zijn we weer naar huis gevlogen en maandag heb ik meteen Peter Vergouwen gebeld. Hoewel de stijfheid zo goed als weggetrokken was en ik me toch wat minder zorgen maakte dan zaterdag, wilde ik dat hij er even naar keek.
Gelukkig kon ik meteen terecht, zowel bij Dr Vergouwen als bij de radioloog Dr Geertsema van het ziekenhuis de Gelderse Vallei. Ik wil deze twee personen en het ziekenhuis heel erg bedanken dat ik zo snel tussendoor kon.
Gelukkig was op de echo niets te zien (geen scheuring, zelfs geen vocht ophoping). Dr Vergouwen constateerde een lichte verrekking, Die al aan het herstellen was (wat bleek uit het feit dat de stijfheid al was weggetrokken).
De reden dat mijn spier op deze manier reageert is het feit dat ik door mijn griep/infectie kracht en coordinatie ben kwijtgeraakt in mijn spieren. Mijn lichaam was nog niet klaar om wedstrijdbelasting aan te kunen. En ditt uit zich bij iedereen op plekken waar eerder blessures hebben gezeten (ik heb vorig jaar rond deze tijd mijn bovenbeenspier gescheurd). Dit was iets wat ik niet wist, anders was ik nooit gestart in deze wedstrijd. Voor mij is dit weer een goede les geweest.
Peter zei dat ik goed naar mijn lichaam heb geluisterd en op tijd ben gestopt. Zijn stelling is dat ik daardoor vrijwel zeker een scheur heb weten te voorkomen en moet ik nu 10 dagen herstellen in plaats van 2 maanden.
Voor mij dus eigenlijk toch een goede afloop. De komende 2 weken staan in het teken van het herstel en het oppakken van de trainingen. Daarna ga ik een paar maanden lekker hard trainen.
11 maart vertrekken we voor 2.5 week naar Zuid-Afrika, waar het lekker weer is en we dus nog even een paar goede weken kunnen trainen. Ik zie er naar uit.
Voor iedereen die zich heeft weten te kwalificeren voor Birmingham: HEEL VEEL SUCCES!!
